คำประกาศเกียรติคุณ
ศาสตราจารย์เกียรติคุณอรศรี ปาณินท์
ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (สถาปัตยกรรมพื้นถิ่น)
1) พุทธศักราช
๒๕๖๔
ศาสตราจารย์เกียรติคุณอรศิริ ปาณินท์ เกิดเมื่อวันที่ ๑๙ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๔๘๗ ที่จังหวัดลพบุรี ปัจจุบันอายุ
๗๘ ปี สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี หลักสูตรศิลปบัณฑิต (สถาปัตยกรรมไทย) มหาวิทยาลัยศิลปากร เมื่อ พ.ศ. ๒๕๐๙
และระดับปริญญาโท สาขาสถาปัตยกรรมเขตร้อน (Tropical Architecture) จาก Pratt Institute รัฐนิวยอร์ก ประเทศ
สหรัฐอเมริกา เมื่อ พ.ศ. ๒๕๑๑ ได้รับปริญญาสถาปัตยกรรมศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ จากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
เมื่อ พ.ศ. ๒๕๕๔ ปริญญาศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น จากมหาวิทยาลัยศิลปากร
เมื่อ พ.ศ. ๒๕๔๘ และปริญญาสถาปัตยกรรมศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ จากมหาวิทยาลัยศรีปทุม เมื่อ พ.ศ. ๒๕๕๒
ศาสตราจารย์เกียรติคุณอรศิริ ปาณินท์ เริ่มเข้ารับราชการ เมื่อ พ.ศ. ๒๕๑๒ ที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัย
ศิลปากร และปฏิบัติราชการจนกระทั่งเกษียณอายุ เมื่อ พ.ศ. ๒๕๔๗ ซึ่งต่อมาได้รับการแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์เกียรติคุณ
เมื่อ พ.ศ. ๒๕๔๘ นอกจากการเป็นอาจารย์และอาจารย์พิเศษภายหลังเกษียณอายุราชการ ยังเป็นทั้งนักวิจัยในสาขา
สถาปัตยกรรมและสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น เป็นที่ปรึกษาและผู้ทรงคุณวุฒิด้านสถาปัตยกรรมให้กับหน่วยงานต่าง ๆ ตลอดจน
เป็นสถาปนิกที่ได้รับการยอมรับในผลงานอันโดดเด่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในงานด้านสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น
ตลอดระยะเวลากว่า ๔๐ ปี ที่ได้สร้างสรรค์งานสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น อันมีจุดเริ่มต้นที่เน้นการค้นหาภาคสนาม
ถึงความสัมพันธ์ระหว่างการสร้างงานสถาปัตยกรรมด้วยภูมิปัญญาชาวบ้าน และบริบททางสังคมวัฒนธรรมในท้องถิ่นต่าง ๆ
ทั้งในและต่างประเทศ ได้สร้างความรู้ความเข้าใจและแรงบันดาลใจทางสถาปัตยกรรมและงานเชิงช่าง ผ่านองค์ความรู้
ของหลักวิชาทางสถาปัตยกรรม ร่วมกับองค์ความรู้ทางประวัติศาสตร์ สังคมวิทยา มานุษยวิทยา โบราณคดี วัฒนธรรม
ศิลปะ รวมทั้งปรัชญา ความเชื่อ โดยมุ่งหวังที่จะสืบสานงานสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นให้คงอยู่ และชี้ให้เห็นถึงความเป็นไปได้
ในการนำองค์ความรู้จากงานสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นมาประยุกต์ใช้ในชีวิตปัจจุบันอย่างสร้างสรรค์และต่อเนื่องไปยังอนาคต
โดยมีผลงานต่าง ๆ ปรากฏผ่านหนังสือ ตำรา อาทิ บ้านและหมู่บ้านพื้นถิ่น และเรือนพื้นถิ่นในละแวกเกาะเมือง
พระนครศรีอยุธยา เป็นต้น งานวิจัย อาทิ เรือนพื้นบ้านไทย - มอญ และหมู่บ้านลอยน้ำของไทย เป็นต้น ภาพลายเส้น
มากกว่า ๑,๐๐๐ ภาพ และภาพสีน้ำจากการปฏิบัติงานภาคสนาม และตัวอย่างงานออกแบบสถาปัตยกรรม อาทิ โครงการ
อนุสรณ์สถานแห่งชาติ และโครงการแบบบ้านพื้นถิ่นต้นแบบ เป็นต้น ถือเป็นผู้มีคุณูปการที่ทำให้งานสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น
และภูมิปัญญาพื้นถิ่นที่สร้างสรรค์โดยชาวบ้านได้ปรากฏคุณค่าเด่นชัดต่อสาธารณชน สร้างประโยชน์ที่เน้นการประหยัด
ทรัพยากร ตอบสนองต่อสภาพอากาศเขตร้อน สอดคล้องกับวิถีความเป็นไทย และเป็นการบันทึกประวัติศาสตร์ชุมชน
ซึ่งนับวันจะสูญสิ้นไป
ศาสตราจารย์เกียรติคุณอรศิริ ปาณินท์ จึงสมควรได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์
(สถาปัตยกรรมพื้นถิ่น) พุทธศักราช ๒๕๖๔
๒๗
ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลป์ (สถาปัตยกรรม นสน) พุทธศักราช ๒๕๖๔
ประวัติชีวิตและผลงาน
ศาสตราจารย์เกียรติคุณอรศิริ ปาณีน
ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (สถาปัตยกรรมพื้นถิ่น) V!!!!!
"OGOG
“วิถีชีวิตของผู้คน
และลักษณะเฉพาะทางสังคม วัฒนธรรม
เป็นจุดกำเนิดของงานสถาปัตยกรรม"
(ศาสตราจารย์เกียรติคุณอรศิริ ปาณินท์)
ศาสตราจารย์เกียรติคุณอรศิริ ปาณินท์
เกิดเมื่อวันที่ ๑๙ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๔๘๗ ที่จังหวัดลพบุรี ปัจจุบันอายุ ๗๘ ปี
ประวัติการศึกษา
พ.ศ. ๒๕๐๓ : โรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัย
พ.ศ. ๒๕๐๕ : โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา
พ.ศ. ๒๕๐๙
: ศ.บ. (สถาปัตยกรรมไทย) มหาวิทยาลัยศิลปากร
พ.ศ. ๒๕๑๑ : M.S. (Tropical Architecture), Pratt Institute, N.Y., U.S.A.
เกียรติคุณทางการศึกษา
พ.ศ. ๒๕๔๔ : สถาปัตยกรรมศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
พ.ศ. ๒๕๔๘ : ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น มหาวิทยาลัยศิลปากร
พ.ศ. ๒๕๕๒ : สถาปัตยกรรมศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม
ประวัติการทำางาน
ประวัติการรับราชการ
พ.ศ. ๒๕๑๒
พ.ศ. ๒๕๑๘
พ.ศ. ๒๕๑๙
พ.ศ. ๒๕๒๒
พ.ศ. ๒๕๓๔
พ.ศ. ๒๕๔๔
พ.ศ. ๒๕๔๘
: อาจารย์โท คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
: อาจารย์เอก คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
: รองศาสตราจารย์ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
: ศาสตราจารย์ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
: ศาสตราจารย์ ระดับ ดด คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
: ศาสตราจารย์เกียรติคุณ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
ประวัติการทํางานบริหาร
พ.ศ. ๒๕๑๗ - ๒๕๒๐ : เลขานุการคณะฯ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
พ.ศ. ๒๕๑๙-๒๕๒๙ : กรรมการสภาอาจารย์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
: เหรัญญิก สมาคมสถาปนิกสยาม ในพระบรมราชูปถัมภ์
พ.ศ. ๒๕๒๐ - ๒๕๒๓ : หัวหน้าภาควิชาสถาปัตยกรรม คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
พ.ศ. ๒๕๒๓ - ๒๕๒๗ : คณบดี คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
พ.ศ. ๒๕๒๓ - ๒๕๒๗ : กรรมการสภามหาวิทยาลัยฯ มหาวิทยาลัยศิลปากร
พ.ศ. ๒๕๒๙ - ๒๕๓๑ : รองอธิการบดีฝ่ายวิชาการ มหาวิทยาลัยศิลปากร
พ.ศ. ๒๕๓๑ - ปัจจุบัน : กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิสถาปัตยกรรม สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน
พ.ศ. ๒๕๓๖ - ปัจจุบัน : ประธานคณะกรรมการกำกับมาตรฐานการศึกษา สาขาสถาปัตยกรรมศาสตร์
มหาวิทยาลัยศรีปทุม
พ.ศ. ๒๕๓๘ - ๒๕๕๐ : ประธานคณะกรรมการกำกับมาตรฐานการศึกษาและการเปิดหลักสูตร
สถาปัตยกรรมศาสตร์ของสถาบันอุดมศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการ
อุดมศึกษา (สกอ.)
พ.ศ. ๒๕๔๒ - ๒๕๕๑ : กรรมการอำนวยการจัดการศึกษา คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และการผังเมือง
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
พ.ศ. ๒๕๔๔ - ๒๕๔๗ : ประธานกรรมการหลักสูตรและมาตรฐานวิชาชีพ สภาสถาปนิก
พ.ศ. ๒๕๔๖ - ๒๕๔๗ : กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิเพื่อพิจารณาตำแหน่งวิชาการ มหาวิทยาลัยศรีปทุม
พ.ศ. ๒๕๕๘ - ๒๕๕๐ : ประธานคณะกรรมการจัดทำหลักสูตรสถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัย
วลัยลักษณ์
พ.ศ. ๒๕๕๓ - ปัจจุบัน : กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ สภามหาวิทยาลัยศิลปากร
: กรรมการพิจารณาตำแหน่งวิชาการ มหาวิทยาลัยศิลปากร
: คณะวุฒิยาจารย์ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
พ.ศ. ๒๕๕๘ - ปัจจุบัน : กรรมการพิจารณาตำแหน่งวิชาการ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสงขลา
: ที่ปรึกษาสภาสถาบันอาศรมศิลป์
๖๙
ประวัติการสร้างสรรค์ผลงาน
ผลงานด้านสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นของศาสตราจารย์เกียรติคุณอรศิริ ปาณินท์นั้น มีจุดเริ่มต้น
จากการค้นหาความสัมพันธ์ระหว่างการสร้างสรรค์งานสถาปัตยกรรมด้วยภูมิปัญญาชาวบ้านและบริบท
ทางสังคมวัฒนธรรมในท้องถิ่นต่างๆ เพื่อสร้างความรู้ความเข้าใจและแรงบันดาลใจทางสถาปัตยกรรม
และงานเชิงช่าง ผ่านองค์ความรู้ของหลักวิชาทางสถาปัตยกรรม ประสานร่วมกับองค์ความรู้และ
แรงบันดาลใจจากประวัติศาสตร์ สังคมวิทยา มานุษยวิทยา โบราณคดี วัฒนธรรม ศิลปะ รวมทั้งปรัชญา
ความเชื่อที่สัมพันธ์กับการสร้างสรรค์งานสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น โดยมีจุดมุ่งหมายหลักในการสืบสาน
วัฒนธรรมทางสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นให้คงอยู่ และชี้ให้เห็นถึงความเป็นไปได้ในการนำองค์ความรู้
จากงานสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นมาประยุกต์ใช้ในชีวิตปัจจุบันอย่างสร้างสรรค์อย่างต่อเนื่องไปยังอนาคต
สามารถแบ่งผลงานได้เป็น ๔ กลุ่ม
หนังสือ ได้ตีพิมพ์หนังสือด้านสถาปัตยกรรมและสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๑๖ - ปัจจุบัน
: อรศิริ ปาณินท์. (๒๕๓๙) บ้านและหมู่บ้านพื้นถิ่น, กรุงเทพมหานคร : สมาคมสถาปนิกสยาม
ในพระบรมราชูปถัมภ์
: อรศิริ ปาณินท์. (๒๕๔๑) เรือนพื้นถิ่นในละแวกเกาะเมืองพระนครศรีอยุธยา, กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
: อรศิริ ปาณินท์. (๒๕๔๓) ปัญญาสร้างสรรค์ในเรือนพื้นถิ่น เอกสารในการปาฐกถาศิลป์ พีระศรี
พ.ศ. ๒๕๔๓. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร
: อรศิริ ปาณินท์. (๒๕๖๐) ถิ่นฐานและสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นผู้พูดภาษาตระกูลไท. กรุงเทพฯ:
อี. ที. พับลิชชิ่ง จํากัด
งานวิจัย เป็นการปฏิบัติงานภาคสนามในแต่ละชุมชนที่ทำการวิจัย ทั้งในประเทศและ
นอกประเทศ
: อรศิริ ปาณินท์. (๒๕๔๔) เรือนพื้นบ้านไทย-มอญ, ทุนอุดหนุนวิจัยสถาบันวิจัยและพัฒนา
มหาวิทยาลัยศิลปากร.
: อรศิริ ปาณินท์. (๒๕๔๖) หมู่บ้านลอยน้ำของไทย, ทุนอุดหนุนวิจัยจากศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร
: อรศิริ ปาณินท์. (๒๕๔๖) เรือนพื้นถิ่นไทพวนในประเทศไทย: การนำไปสู่สถาปัตยกรรม
พื้นถิ่นใหม่บนฐานของสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น, ทุนอุดหนุนวิจัยสถาบันวิจัยและพัฒนา
มหาวิทยาลัยศิลปากร
ภาพลายเส้น เป็นผลงานภาพลายเส้นจากการสำรวจภาคสนามทุกพื้นที่ที่ทำการสำรวจ
ทั้งในประเทศและนอกประเทศ
: อรศิริ ปาณินท์. (๒๕๓๗) เส้นและสีจากการค้นคว้าวิจัยทางสถาปัตยกรรม, กรุงเทพฯ : สมาคม
สถาปนิกสยาม ในพระบรมราชูปถัมภ์
: อรศิริ ปาณินท์. (๒๕๔๖) ร่ายเส้นรายทาง ๑, ร่ายเส้นรายทาง ๒. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
- อรศิริ ปาณินท์. (๒๕๕๖) เส้นร่างทางถิ่น, กรุงเทพฯ: สถาบันอาศรมศิลป์
เรียนคนบ้านไทย ม
THAI MON VERNACULAR HOUSES
เรียนพื้นขึ้น
ละแวกเกาะเมืองพระนครศรีอยุธยา
Cour
ร้าน พรายท
Coss.
พันร่างทางใน
๗o
THAI FLOATING
VILLAGE
ตัวอย่างงานออกแบบสถาปัตยกรรม สะท้อนการประสานองค์ความรู้ด้านสถาปัตยกรรมไทย
และสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น เข้ากับงานสถาปัตยกรรมร่วมสมัย
: โครงการอนุสรณ์สถานแห่งชาติ สถาปนิกหัวหน้าโครงการ พ.ศ. ๒๕๒๕
- โครงการแบบบ้านพื้นถิ่นต้นแบบ สถาปนิกที่ปรึกษาโครงการ พ.ศ. ๒๕๕๙
: บ้านนาคะประสิทธิ์
สถาปนิกที่ปรึกษาอาวุโส พ.ศ. ๒๕๔๓
: บ้านปาณินท
: บ้านอร่ามเรือง
สถาปนิกที่ปรึกษาอาวุโส พ.ศ. ๒๕๕๔
สถาปนิกที่ปรึกษาอาวุโส พ.ศ. ๒๕๕๗
: บ้านธนะแพสย์
สถาปนิกที่ปรึกษาอาวุโส พ.ศ. ๒๕๕๗
: บ้านเทพอำนวยสกุล
สถาปนิกที่ปรึกษาอาวุโส พ.ศ. ๒๕๕๘
: บ้านยุกตะนันทน์
สถาปนิกที่ปรึกษาอาวุโส พ.ศ. ๒๕๕๙
: บ้านธอมมิส
สถาปนิกที่ปรึกษาอาวุโส พ.ศ. ๒๕๖๐
: บ้านธนะแพสย์ ๒
สถาปนิกที่ปรึกษาอาวุโส พ.ศ. ๒๕๖๑
: บ้านนารักษ์
สถาปนิกที่ปรึกษาอาวุโส พ.ศ. ๒๕๖๑
: บ้านไพบูลย์
สถาปนิกที่ปรึกษาอาวุโส พ.ศ. ๒๕๖๑
: บ้านชั้นโรจน์
สถาปนิกที่ปรึกษาอาวุโส พ.ศ. ๒๕๖๓
สถาปนิกหัวหน้าโครงการอนุสรณ์สถานแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๒๕
สถาปนิกที่ปรึกษาโครงการแบบบ้านพื้นถิ่นต้นแบบ พ.ศ. ๒๕๕๙
สถาปนิกที่ปรึกษาอาวุโสท่าน พ.ศ. ๒๕๕๔
สถาปนิกที่ปรึกษาอาวุโสบ้าน KA พ.ศ. ๒๕๕๗
สถาปนิกที่ปรึกษาอาวุโสบ้าน KI พ.ศ. ๒๕๖๑
สถาปนิกที่ปรึกาาทอาวุโสบ้าน KN พ.ศ. ๒๕๖o
สถาปนิกที่ปรึกษาอาวุในบ้าน LF) พ.ศ. ๒๕๕๖
สถาปนิกที่ปรึกษาอาวุโสบ้าน PC พ.ศ. bitto
การถ่ายทอดและเผยแพร่ข้อมูลผลงานศิลปะ
นอกจากการเป็นครูผู้ถ่ายทอดความรู้แก่นิสิตนักศึกษาผ่านการเรียนการสอน
ในสถาบันการศึกษาต่าง ๆ แล้วนั้น ศาสตราจารย์เกียรติคุณอรศิริยังเป็นผู้รักษา สืบสาน
มรดกทางสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นของไทย และมรดกศิลปวัฒนธรรมของไทยในสาขา
ที่เกี่ยวข้อง โดยการถ่ายทอดและเผยแพร่ความรู้แก่ผู้สนใจทั่วไปผ่านงานเขียนประเภท
หนังสือและบทความในวารสารต่าง ๆ โดยบทความมีลักษณะเฉพาะตัวในการนำเสนอ
ข้อมูล การค้นพบ การวิเคราะห์ ที่ผู้อ่านสามารถนำไปคิดต่อเนื่องและพัฒนาเป็น
องค์ความรู้เฉพาะตัวได้ เป็นการกระตุ้นให้มีการศึกษาต่อเนื่องในเรื่องราวของสาขา
สถาปัตยกรรมพื้นถิ่น รวมทั้งได้มีการจัดทำตำราวิชาการให้ความรู้ทางด้านสถาปัตยกรรม
พื้นถิ่น เพื่อเป็นพื้นฐานและรากฐานสำคัญที่แสดงให้เห็นถึงรูปแบบ พัฒนาการ และความ
เป็นไปได้ในการสืบสานงานสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น ผ่านบริบทของสังคมและวัฒนธรรม
ในแต่ละช่วงเวลา ในแต่ละพื้นที่ เพื่อชี้ให้เห็นถึงคุณค่า ความงาม ความสำคัญของงาน
สถาปัตยกรรมพื้นถิ่น และงานสถาปัตยกรรมในบริบทไทย เป็นการเผยแพร่และถ่ายทอด
การค้นพบคุณค่าของสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น และภูมิปัญญาเกี่ยวเนื่องที่สัมพันธ์กับ
สภาพแวดล้อมและวิถีชีวิต ซึ่งผ่านการสังเคราะห์ร่วมกับชาวบ้านในทุกพื้นที่ที่ทำการ
สำรวจภาคสนาม ทั้งในประเทศและนอกประเทศ
สูจิบัตรจากการปฏิบัติงานภาคสนามสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น
: สูจิบัตรในการแสดงงานวาดเส้นและสีน้ำ “ฉันชอบวาดเขียน” (๒๕๔๓)
กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง จำกัด (มหาชน), จัดแสดงผลงาน
วาดเส้นสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น ณ หอศิลปะสถาปัตยกรรมพระพรหมพิจิตร
มหาวิทยาลัยศิลปากร
: สูจิบัตรในการแสดงผลงานวาดเส้นและสีน้ำ ร่วมกับ วีระ อินพันทั้ง “ยุ้งข้าว
ยุ้งฉางแห่งภูมิปัญญา”. (๒๕๔๗) กรุงเทพฯ : อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง
จํากัด (มหาชน), จัดแสดงผลงานวาดเส้นสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น ณ หอศิลปะ
สถาปัตยกรรมพระพรหมพิจิตร มหาวิทยาลัยศิลปากร
: สูจิบัตรในการแสดงโปสเตอร์ผลงานวิจัยและการสำรวจภาคสนามของหลักสูตร
มหาบัณฑิตสาขาสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น (๒๕๕๘) “ค้นหา”, กรุงเทพฯ : อมรินทร์
พริ้นติ้งแอนพับลิชชิ่ง จำกัด (มหาชน), จัดแสดง ณ หอศิลปะสถาปัตยกรรม
พระพรหมพิจิตร มหาวิทยาลัยศิลปากร
สูจิบัตรในการแสดงผลงานวาดเส้นประกอบการเสนอรายงานวิจัยในการ
ประชุมวิชาการ “ภูมิปัญญา พัฒนาการ และความสัมพันธ์ระหว่างกันของ
เรือนพื้นถิ่นไทย-ไท “ไท ๆ ” (๒๕๔๔), กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนพับลิชชิ่ง
จำกัด (มหาชน), จัดแสดงกลุ่มร่วมกับวีระ อินพันทั้ง และชัยสิทธิ์ ด่านกิตติกุล
ณ ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน) ๒๗ - ๒๘ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๘
เรือนพี่นดินไทย-ไท
: สูจิบัตรในการแสดงผลงานวาดเส้นกลุ่มร่วมกับคณาจารย์และนักศึกษาที่ร่วมปฏิบัติงานภาคสนาม
“วาดเส้นสัญจร”. (๒๕๕๙) กรุงเทพฯ: อี ที่ พับลิชชิ่ง, จัดแสดง ณ หอศิลปะสถาปัตยกรรม
พระพรหมพิจิตร มหาวิทยาลัยศิลปากร ๑๙ กุมภาพันธ์ -
หนังสือสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น
๑๘ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๙
: อรศิริ ปาณินท์, ๒๕๓๘. เส้นและสีจากการค้นคว้าและวิจัยสถาปัตยกรรม, กรุงเทพฯ : สมาคม
สถาปนิกสยามในพระบรมราชูปถัมภ์
: อรศิริ ปาณินท์, ๒๕๓๙, บ้านและหมู่บ้านพื้นถิ่น, กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
พิมพ์ครั้งที่ ๒ ๒๕๓๙ โดยสมาคมสถาปนิกสยาม ในพระบรมราชูปถัมภ์
: อรศิริ ปาณินท์, ๒๕๓๙. สถาปัตยกรรมไต, กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ประชาชน
: อรศิริ ปาณินท์, ๒๕๔๐. เรือนพื้นบ้านไทย-มอญ ที่สังขละบุรี, กรุงเทพฯ : คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์
มหาวิทยาลัยศิลปากร
: อรศิริ ปาณินท์, ๒๕๔๑. เรือนพื้นถิ่นในละแวกเกาะเมืองพระนครศรีอยุธยา, กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
กรุงเทพฯ:
มหาวิทยาลัยศิลปากร
: อรศิริ ปาณินท์, ๒๕๔๑. ปัญญาสร้างสรรค์ในเรือนพื้นถิ่น
: อรศิริ ปาณินท์, ๒๕๔๓. วาดบันทึก, กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง จำกัด (มหาชน)
: อรศิริ ปาณินท์, ๒๕๔๖. ร่ายเส้นรายทาง ๑. กรุงเทพฯ : อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง จำกัด
(มหาชน).
: อรศิริ ปาณินท์, ๒๕๔๖. ร่ายเส้นรายทาง ๒. กรุงเทพฯ : อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง จำกัด
(มหาชน).
: อรศิริ ปาณินท์, ๒๕๕๐. เรียบง่ายและเป็นสุขกับสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น, กรุงเทพฯ: กิเลน
การพิมพ์.
: อรศิริ ปาณินท์ และ นพดล จันทวีระ, ๒๕๕๔. บ้านและเรือนพวนเชียงขวาง: การย้อนกลับมาตั้ง
ถิ่นฐานใหม่ในพื้นที่เดิม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์อุษาคเนย์
: อรศิริ ปาณินท์, ๒๕๕๔. เก็บตกจากงานวิจัยไท-ลาว, กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์อุษาคเนย์
: อรศิริ ปาณินท์, ๒๕๕๕, บ้านและเรือนพวนบางปลาม้า: จากเชียงขวางสู่สังคมลุ่มน้ำภาคกลาง
ของประเทศไทย, กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์อุษาคเนย์
: อรศิริ ปาณินท์, ๒๕๕๖. เส้นร่างทางถิ่น, กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์อาศรมศิลป์,
: อรศิริ ปาณินท์, ๒๕๖๐. ถิ่นฐานและสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นผู้พูดภาษาตระกูลไท. กรุงเทพฯ:
อี ที พับลิชชิ่ง จํากัด
งานวิจัยด้านสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น
: อรศิริ ปาณินท์ และคณะ, ๒๕๒๖. ลักษณะอาคารพักอาศัยย่านคลองบางกอกน้อย: การศึกษา
เพื่ออนุรักษ์และพัฒนาสภาพแวดล้อมและอาคารพักอาศัย, กรุงเทพฯ : คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์
มหาวิทยาลัยศิลปากร. (ทุนอุดหนุนวิจัยจากสถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยศิลปากร)
: อรศิริ ปาณินท์, ๒๕๓๒. การศึกษาเปรียบเทียบวัดจีนในกรุงเทพฯ, กรุงเทพฯ: เจ พริ้น
: อรศิริ ปาณินท์ และคณะ. ๒๕๓๒. การศึกษาเพื่ออนุรักษ์และพัฒนาด้านกายภาพของ
วัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหาร จังหวัดพิษณุโลก, กรุงเทพฯ: กองวางแผนโครงการ
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (ทุนอุดหนุนวิจัยจากการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย),
: อรศิริ ปาณินท์ และคณะ, ๒๕๓๖. การศึกษาเพื่ออนุรักษ์แหล่งท่องเที่ยวเมืองแม่ฮ่องสอนและ
บริเวณเกี่ยวเนื่อง, กรุงเทพฯ: กองวางแผนโครงการ การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ทุนอุดหนุน
วิจัยจากการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย)
: อรศิริ ปาณินท์, ๒๕๓๘. การศึกษาบ้าน หมู่บ้าน และเทคโนโลยีการก่อสร้างของหมู่บ้านจีนฮ่อ
จังหวัดแม่ฮ่องสอน, นครปฐม: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร. (ทุนอุดหนุนวิจัยจากสถาบันวิจัย
และพัฒนา มหาวิทยาลัยศิลปากร).
: อรศิริ ปาณินท์ และคณะ. ๒๕๔๑. การประเมินสถานภาพไทศึกษา สาขาสถาปัตยกรรม ศิลปกรรม
และหัตถกรรม, เจ. พริ้น. (ทุนอุดหนุนวิจัยจากสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.)).
: อรศิริ ปาณินท์ และคณะ, ๒๕๔๒. เรือนพื้นบ้านไทย - มอญ. นครปฐม: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัย
ศิลปากร. (ทุนอุดหนุนวิจัยจากสถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยศิลปากร)
: อรศิริ ปาณินท์ และสมคิด จิระทัศนกุล, ๒๕๔๒. เรือนค้าขายพื้นถิ่นในชุมชนเมือง, กรุงเทพฯ
(ทุนอุดหนุนวิจัยจากสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.)).
- อรศิริ ปาณินท์, ๒๕๔๓. เรือนพื้นถิ่นไทพวนในประเทศไทย, นครปฐม: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัย
ศิลปากร. (ทุนอุดหนุนวิจัยจากสถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยศิลปากร)
- อรศิริ ปาณินท์, ๒๕๔๕. หมู่บ้านลอยน้ำของไทย, กรุงเทพฯ : เจ. พริ้น (ทุนอุดหนุนวิจัยจาก
ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน)
: อรศิริ ปาณินท์ และคณะ, ๒๕๔๗. ภูมิปัญญาท้องถิ่นในระบบนิเวศวิทยาวัฒนธรรมการอยู่อาศัย
ที่ยั่งยืนของคนไทย, กรุงเทพฯ: เจ. พริ้น (ทุนอุดหนุนวิจัยจากสถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัย
ศิลปากร ๒๕๔๖-๒๕๔๗)
: อรศิริ ปาณินท์ และคณะ, ๒๕๔๘. ภูมิปัญญา พัฒนาการ และความสัมพันธ์ระหว่างกันของ
เรือนพื้นถิ่นไทเขิน เชียงใหม่ - เชียงตุง (ทุนอุดหนุนวิจัยจากสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย
เมธีวิจัยอาวุโส สกว. ๒๕๔๕ - ๒๕๕๘)
: อรศิริ ปาณินท์ และคณะ. ๒๕๕๒. การศึกษาเพื่ออนุรักษ์และพัฒนาสิ่งแวดล้อมสรรค์สร้างลุ่มน้ำ
เพชรบุรี (ทุนอุดหนุนวิจัยจากคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ ๒๕๕๐-๒๕๕๑)
- อรศิริ ปาณินท์ และคณะ. ๒๕๕๖. การศึกษาแบบองค์รวมของการปรับตัวในบริบทใหญ่ที่แตกต่างของ
กลุ่มชาติพันธุ์ไท-ลาว ในพื้นที่ลุ่มน้ำภาคกลางของประเทศไทย, กรุงเทพฯ: เจ. พริ้น (ทุนอุดหนุน
วิจัยศาสตราจารย์วิจัยดีเด่น สกว. ๒๕๕๒ (๒๕๕๒ - ๒๕๕๕) จาก สกว. สกอ. และมก.)
ผลงานวิจัยที่ตีพิมพ์ในเอกสารการประชุมนานาชาติและวารสารภาษาต่างประเทศด้านสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น
: A Study for Preservation of Community Living Pattern and Residential Building
Characteristics along Klong Bangkok Noi: The Country Report of Thailand for Final.
Report: SPAFA Workshop on Community Based Conservation and Maintenance
of Historic Buildings and Living Monuments (S-W 111), Bangkok, Thailand, August
23-30, 1978 (p. 101-111).
: The Comparative Study of the Chinese Temple in Bangkok: Proceeding of the
International Conference on Thai Studies, May 11-13, 1990, Institute of Southeas
Asian Studies, Kunming, China (Volume 1, p. 246-256).
The Conservation of Tourism Attraction of Maehongson and it's Vicinity: Case
Study for the Conservation of Cultural Tourism: Ba Maung Pon, Kun Yuam
District: Proceeding of the 6th International Conference on Thai Studies, Theme iv:
Traditional and Changes at Local and Regional Levels, October 14 - 17, 1996,
Chiang Mai, Thailand (Volume 1, p. 325-340).
: Culture and Architecture: The Final Report of the International Seminar Culture
of the Southeast Asia-Similarities in their Ways of Living, June 26-28, 1996, at
the Royal River Hotel, Bangkok, Held by the Fine Arts Department, Ministry of
Education, Office of Prime Minister (p. 16-26).
: The Central Region Vernacular Architecture: The Final Report of the International
Conference on Conservation and Revitalization of Vernacular Architecture, SPAFA
May 13-15, 1997, Bangkok (p. 37-58).
: Houses and Religious Building in the Vicinity of Maung Chiang-Rung: Proceeding of
the International Conference on Tai Studies, June 1998, Bangkok (p. 52).
: The Indigenous Shophouses and Market: Proceeding of the International Symposium
BMA "Modernity, Tradition, Culture, Water", Bangkok 2002, October 29-31, 2002
(p. 107-112).
: Thai-Mon Vernacular Houses: Silpakorn University International Journal, Volume 2,
No. 1, January-June 2002 (p. 27-46).
: Transition of Indigenous Shophouses and Markets: Silpakorn University International
Journal, Volume 2, No. 2, July-December 2002 (p. 25-36).
: Conflict in Urban Development: The Question of Local Identities in Bangkok
Commercial and Business Area: Proceeding of International Symposium BMB,
"Identity and Globalization: Design for the City", Bordeaux 2005, April 7-9, 2005
(p. 154-158).
Tai-Ethnic Village in Suvarnabhumi: Proceeding of International Symposium on
Architecture in the Land of Suvarnabhumi (ISALS), Bangkok 2006, August 3-4, 2006
(p. 11-21).
The Conservation of Vernacular Built Environment: Journal of the Faculty of
Architecture, Silpakorn University 2006-2007 (p. 195-208).
: Cultural Ecology of the Tai - Kheon Village in Chieng Tung: Silpakorn University
International Journal, Volume 5, No. 1-2, January-December 2005 (p. 5-24).
บทความทางวิชาการด้านสถาปัตยกรรมที่ตีพิมพ์ในวารสารต่าง ๆ ด้านสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น
: อรศิริ ปาณินท์, “วัดจีนในกรุงเทพฯ”, วารสารวิชาการของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์
มหาวิทยาลัยศิลปากร ฉบับที่ 5, โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, กรุงเทพฯ: ๒๕๒๐.
: อรศิริ ปาณินท์, “รูปลักษณ์แทนความหมายต่าง ๆ ในวัดจีน”, วารสารวิชาการของ
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร ฉบับที่ ๗, โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์,
กรุงเทพฯ: ๒๕๒๑.
: อรศิริ ปาณินท์, “ตลาดพื้นบ้านล้านนา”, วารสารหน้าจั่ว ๓ (ปีการศึกษา ๒๕๒๖): หน้า ๒๓๑ -
๒๔๖
: อรศิริ ปาณินท์ และคณะ, “การศึกษาเพื่ออนุรักษ์และพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวทางด้านกายภาพ
ประเภทวัด: วัดในภาคอีสาน”, วารสารหน้าจั่ว ๗ (ปีการศึกษา ๒๕๓๐): หน้า ๔๙-๗๙.
: อรศิริ ปาณินท์. “กล่าวถึงวัดบ้านถิ่น สิบสองพันนาอีกครั้ง” วารสารหน้าจั่ว ๑๐ (ปีการศึกษา
๒๕๓๓): หน้า ๓๗-๕๕.
: อรศิริ ปาณินท์, “หมู่บ้านลัวะ แม่ละอูบ จังหวัดแม่ฮ่องสอน”, วารสารอาษา (สิงหาคม ๒๕๓๗):
หน้า ๘๐-๘๕.
: อรศิริ ปาณินท์, “พัฒนาการของคนหลายกลุ่มที่บ้านแม่สามแลบ”, วารสารอาษา (กันยายน
๒๕๓๗): หน้า ๙๒ - ๔๕.
: อรศิริ ปาณินท์, “หมู่บ้านไต (ไทใหญ่) ที่บ้านปางหมู อำเภอเมือง จังหวัดแม่ฮ่องสอน", วารสาร
อาษา (ตุลาคม ๒๕๓๗): หน้า ๔๖ - ๑๐๗.
: อรศิริ ปาณินท์, “บ้านไตลื้อ สิบสองพันนา”, วารสารอาษา (ธันวาคม ๒๕๓๗): หน้า ๘๔ - ๔๕.
: อรศิริ ปาณินท์, “บ้านไตลื้อ ที่บ้านปางสา อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน” วารสารอาษา (มกราคม-
กุมภาพันธ์ ๒๕๓๘): หน้า ๔๒ - ๑๐๔.
: อรศิริ ปาณินท์, “บ้านไทยวน ที่ดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่", วารสารอาษา (มีนาคม-เมษายน
๒๕๓๘): หน้า ๑๐๒-๑๑๐.
: อรศิริ ปาณินท์, “การศึกษาเพื่อการอนุรักษ์แหล่งท่องเที่ยวเมืองแม่ฮ่องสอนและบริเวณ
เกี่ยวเนื่อง”, วารสารหน้าจั่ว ๑๓ (ปีการศึกษา ๒๕๓๘ - ๒๕๓๙): หน้า ๑๑๗ - ๑๗๒.
: อรศิริ ปาณินท์ และสมคิด จิระทัศนกุล, “เรือนค้าขายพื้นถิ่นในชุมชนเมือง”, วารสารวิชาการ
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร ฉบับที่ ๑๘ (๒๕๔๔): หน้า ๔๓ - ๕๘.
: อรศิริ ปาณินท์, “ความแปรเปลี่ยนของเรือนและสภาพแวดล้อมพื้นถิ่น”, ใน ภูมิปัญญา
สถาปัตยกรรม หนังสือสรรสาระ ลำดับ ๑ ศูนย์ตำราและเอกสารวิชาการ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ๒๕๔๖. หน้า ๓๑ - ๖๕.
: Panin, Onsiri. "From Similarities to Differences", Journal of Faculty of Architecture,
Silpakorn University, Vol. 19/2002-2003: p. 24 - 37.
: อรศิริ ปาณินท์, “สนุกกับการเรียนรู้สถาปัตยกรรมพื้นถิ่น”, ใน วารสารวิชาการ “มองอดีต
ผ่านเวลาศึกษาสถาปัตยกรรมไทย” กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, ๒๕๔๖
หน้า ๓.๑ - ๓.๓.
๘Ë
ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (สถาปัตยกรรมพื้นถิ่น) พุทธศักราช ๒๕๖๔
: อรศิริ ปาณินท์, “งานภาคสนามเรือนพื้นถิ่นที่บ้านเหม้า เชียงตุง” วารสารหน้าจั่ว ประวัติศาสตร์
สถาปัตยกรรมและสถาปัตยกรรมไทย ฉบับที่ ๓ (กันยายน ๒๕๕๘): หน้า ๘ - ๒๓.
: อรศิริ ปาณินท์, “ระบบนิเวศกับการวางผังหมู่บ้านพื้นถิ่นของไทเขินเชียงตุง”, วารสารหน้าจั่ว
ฉบับที่ ๒๑ (ปีการศึกษา ๒๕๔๗ - ๒๕๔๔): หน้า ๑๗ - ๒๔.
: อรศิริ ปาณินท์, “นิเวศวิทยาวัฒนธรรมของหมู่บ้านไทเขินเชียงตุง”, วารสารระแนง วารสาร
วิชาการคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ฉบับที่ ๔: หน้า ๑๓๖ - ๑๔๗.
: อรศิริ ปาณินท์, “ป๋องจับสาว: การอยู่รวมกันอย่างงดงามและกลมกลืนของเรือนและวิถีชีวิต
ของชาวไทยพวน”, วารสารระแนงฉบับพิเศษ วารสารวิชาการคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ฉบับที่ ๕: หน้า ๑๔๙ - ๑๖๓.
: อรศิริ ปาณินท์, “Cultural Ethnoecology in Phetchburi Basin, วารสารหน้าจั่ว ฉบับที่
๒๓ (๒๐๐๘): หน้า ๒๖๙ - ๒๘๙.
: อรศิริ ปาณินท์ และคณะ, “ภูมิปัญญาและพัฒนาการของเรือนพื้นถิ่นลุ่มน้ำเพชรบุรี: ศักยภาพ
ในการคงอยู่โดยมีประชาชนเป็นพื้นฐาน”, วารสารหน้าจั่ว ฉบับที่ ๒๔ (๒๐๐๙ - ๒๐๑๐)
หน้า ๑๒๙ - ๑๔๖.
: อรศิริ ปาณินท์, “บ้านและเรือนพวนเชียงขวาง: การย้อนกลับมาตั้งถิ่นฐานใหม่ในพื้นที่เดิม”
วารสารหน้าจั่ว ฉบับที่ ๒๕ กันยายน ๒๕๕๓ - สิงหาคม ๒๕๕๔): หน้า ๔๕ - ๗๖.
: อรศิริ ปาณินท์, “บ้านและเรือนพื้นถิ่นไทพวนบางปลาม้า สุพรรณบุรี: ความแปรเปลี่ยนและ
การปรับตัว” วารสารหน้าจั่วว่าด้วยประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมและสถาปัตยกรรมไทย
ฉบับที่ ๘ (กันยายน ๒๕๕๓ - สิงหาคม ๒๕๕๔): หน้า ๒๐๑ -๒๐๖.
: อรศิริ ปาณินท์, “การปรับตัวในบริบทใหญ่ที่แตกต่างของกลุ่มชาติพันธุ์ไท - ลาวในพื้นที่ลุ่มน้ำ
ภาคกลาง” วารสารหน้าจั่ว ฉบับที่ ๒๖ กันยายน ๒๕๕๔ - สิงหาคม ๒๕๕๕): หน้า ๒๐๑ - ๒๒๔.
: อรศิริ ปาณินท์, “เครือญาติเรือนพื้นถิ่นคนสยามในตุมปัด กลันตัน มาเลเซีย”, วารสารหน้าจั่ว
ฉบับที่ ๒๗ (กันยายน ๒๕๕๕ สิงหาคม ๒๕๕๖): หน้า ๒๓ - ๔๔.
: อรศิริ ปาณินท์,
“พลวัตเรือนพื้นถิ่นไทใหญ่ในพื้นที่ร่วมทางภูมิศาสตร์ในอุษาคเนย์ :
ไทย เมียนมา จีน อินเดีย”, วารสารหน้าจั่ว ฉบับที่ ๒๘ (กันยายน ๒๕๕๖ - สิงหาคม ๒๕๕๗)
หน้า ๑ - ๒๒.
: อรศิริ ปาณินท์, “เรือนพักอาศัยในกลุ่มชาติพันธุ์ผสมผสาน: โซ่งและพวน ที่บ้านวังรอ
ต.วังมหากร อ.ท่าตะโก จ.นครสวรรค์”, วารสารหน้าจั่ว ฉบับที่ ๒๙ (มกราคม - ธันวาคม ๒๕๕๘)
หน้า ๑๙๑ - ๒๐๔.
: อรศิริ ปาณินท์, “เรือนลาวแล้วที่บ้านตาลเสี้ยน สระบุรี” วารสารหน้าจั่ว ฉบับที่ ๓๐ มกราคม
-ธันวาคม ๒๕๕๙): หน้า ๑๗๕ - ๑๙๒.
: อรศิริ ปาณินท์, “สิ่งแฝงเร้นภายใต้รูปทรงเรือนไทยของเรือนพื้นถิ่นไทย - มอญและไทย - ลาว
ในพื้นที่ลุ่มน้ำภาคกลางของประเทศไทย”, วารสารหน้าจั่ว ฉบับที่ ๓๒ (มกราคม - ธันวาคม
๒๕๖๐): หน้า B-3 - B-22.
: อรศิริ ปาณินท์, “การเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ของเรือนพื้นถิ่น: กรณีศึกษาเรือนไทเขิน เชียงตุง
รัฐฉาน เมียนมา, วารสารหน้าจั่ว ฉบับที่ ๓๓ (มกราคม - ธันวาคม ๒๕๖๓), หน้า C21 - C38,
รางวัลและเกียรติคุณที่ได้รับ
ด้านวิชาการ
พ.ศ. ๒๕๓๘ : รางวัลเกียรติคุณเป็นนักศึกษาเก่าดีเด่น สายวิชาการ ของมหาวิทยาลัยศิลปากร
พ.ศ. ๒๕๔๐ : รางวัลเกียรติคุณเป็นนักศึกษาเก่าดีเด่น สายวิชาการ ของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์
มหาวิทยาลัยศิลปากร
พ.ศ. ๒๕๔๓ : รางวัลปาฐกถาศิลป์ พีระศรี จากมหาวิทยาลัยศิลปากร
พ.ศ. ๒๕๔๖ : รางวัลนักศึกษาเก่ายอดเยี่ยมด้านวิชาการในรอบ 50 ปี ของมหาวิทยาลัยศิลปากร
พ.ศ. ๒๕๕๒ - รางวัล “ราชมงคลสรรเสริญ" จากมหาวิทยาลัยราชมงคลธัญบุรี
พ.ศ. ๒๕๕๘ : รางวัลเชิดชูเกียรติผู้มีผลงานดีเด่นด้านวัฒนธรรมสัมพันธ์ สาขาศิลปกรรม (สมอ
พื้นถิ่น) จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น
ด้านงานวิจัย
พ.ศ. ๒๕๔๑ : รางวัลผลงานวิจัยดี สาขาศิลปะและศิลปะประยุกต์ จากมหาวิทยาลัยศิลปากร
ในโครงการวิจัยเรื่อง การศึกษาบ้าน หมู่บ้าน และเทคโนโลยีการก่อสร้าง หมู่บ้านจีนม
จังหวัดแม่ฮ่องสอน
พ.ศ. ๒๕๔๓ : รางวัลผลงานวิจัยดี สาขาศิลปะและศิลปะประยุกต์ จากมหาวิทยาลัยศิลปากร
ในโครงการวิจัยเรื่อง การประเมินสถานภาพไทศึกษา สาขาสถาปัตยกรรม ศิลปกรรม
และหัตถกรรม
พ.ศ. ๒๕๔๔
พ.ศ. ๒๕๔๕
พ.ศ. ๒๕๔๗
พ.ศ. ๒๕๕๒
- รางวัลผลงานวิจัยดีเด่น สาขาศิลปะและศิลปะประยุกต์ จากมหาวิทยาลัยศิลปากร
ในโครงการวิจัยเรื่อง เรียนพื้นบ้านไทย-มอญ
- รางวัลผลงานวิจัยดีเยี่ยม สาขาปรัชญา จากสภาวิจัยแห่งชาติ ในโครงการวิจัยเรื่อง
เรือนพื้นบ้านไทย-มอญ
- รางวัลเมธีวิจัยอาวุโส สกว. สาขาสถาปัตยกรรมจากสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย
(สกว.)
- รางวัลนักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ สาขาปรัชญา จากสภาวิจัยแห่งชาติ
- ได้รับทุนอุดหนุนวิจัยและประกาศเกียรติคุณเป็นศาสตราจารย์วิจัยดีเด่นจาก ส
สาขาสถาปัตยกรรม
พ.ศ. ๒๕๕๗ - รางวัลวิจัยดี สาขาปรัชญาจากสภาวิจัยแห่งชาติ ในโครงการวิจัยเรื่อง การศึกษาแบบ
องค์รวมของการปรับตัวในบริบทใหญ่ที่แตกต่างของกลุ่มชาติพันธุ์ไท-ลาว ในพื้นที่ลุ่มน้ำ
ด้านวิชาชีพ
ภาคกลางของประเทศไทย
พ.ศ. ๒๕๕๗ - ๒๕๕๘ : ประกาศเกียรติคุณเป็นสถาปนิกนักวิชาการตัวอย่างด้านการอนุรักษ์จากสมาคม
สถาปนิกสยาม ในพระบรมราชูปถัมภ์ เสนอประวัติและผลงาน เมื่อวันที่ 4 ตุลาคม
๒๕๕๘ ณ หอประชุมสมาคมสถาปนิกสยาม ในพระบรมราชูปถัมภ์
พ.ศ. ๒๕๔๗
- รางวัลสถาปนิกดีเด่น สายวิชาการ ในรอบ ๓๐ ปี จากสมาคมสถาปนิกสยามในพระบรม
ราชูปถัมภ์
DRAWING & PAINTING
WORKSHOP
ศ.อรศิริ ปาณินท์
ศ.ดร.วีระ อินพันทัง
เสาร์ที่ 16 มีนาคม 2562
Built Environm
INTERPAC
การทำคุณประโยชน์เพื่อสังคม
๑. ก่อตั้ง “อาศรมภูมิปัญญาพื้นบ้าน” ณ พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรม มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เปิดให้
ประชาชน และเยาวชนรุ่นหลังได้ศึกษารากของวัฒนธรรมไทยอย่างลึกซึ้ง
๒. เป็นประธานหลักสูตรและผู้ร่วมก่อตั้งหลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น
ของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
๓. ร่วมเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์ในระดับปริญญามหาบัณฑิต และเป็นอาจารย์ผู้สอนและกรรมการ
สอบวิทยานิพนธ์ในระดับดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์
มหาวิทยาลัยศิลปากร
๔. ร่วมก่อตั้งหลักสูตรและเป็นผู้รับผิดชอบหลักสูตร และอาจารย์ประจำหลักสูตรในหลักสูตรปรัชญาดุษฎี
บัณฑิต สาขาวิชาสิ่งแวดล้อมสรรค์สร้างของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ชีวิตปัจจุบัน
ปัจจุบัน ศาสตราจารย์เกียรติคุณอรศิริ ปาณินท์ ยังคงทำการสอนในรายวิชาต่าง ๆ ในฐานะอาจารย์
พิเศษจนถึงปัจจุบัน นอกจากนี้ยังได้ทำงานวิจัยภาคสนามสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นและเก็บภาพลายเส้น
สถาปัตยกรรมพื้นถิ่นต่อเนื่องตลอดมาไม่เคยหยุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในทศวรรษที่ผ่านมาทำงานประเภท
ชุดโครงการ ซึ่งต้องปฏิบัติงานภาคสนามทั้งในประเทศและนอกประเทศ พร้อมทีมงานจากมหาวิทยาลัย
ต่าง ๆ ภาคสนามต่างประเทศตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๔๕ - ปัจจุบัน ส่วนใหญ่อยู่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
อาทิ ลาว เมียนมา กัมพูชา เวียดนาม และมาเลเซีย เป็นต้น